jueves, 19 de mayo de 2011

¿cansada de llorar?

¿cansada de llorar? No. Nunca. Sé que esa parte de mí, esas lágrimas que caen tan a menudo hacen que sea tal y como soy, así, tan sensible, complicada, infeliz a ratos y jodidamente insegura. Pero en momentos así, como ahora, me doy cuenta de que estas pequeñas gotas saladas entristecen al mismo tiempo que liberan mi pequeño y rasgado corazón. Y ellas mismas me moldean poco a poco como persona, haciéndome madurar cada minuto, haciéndome crecer realmente.
¿Amor de verdad? Joder... muy pocos se acercan si quiera. ¡Cómo podemos ser tan sumamente egoístas y retorcidos! Venga, jodamos al prójimo, hay que vengar se, me ha hecho daño, no ha respondido como esperaba, es que no está a la altura... ¡venga hombre! ¿cómo podemos ser así, en serio? Pensad un segundo, aunque sea sólo un segundo, ¿os gustaría que os hicieran eso? ¿qué os contestaran eso? ¡Por Dios! De verdad que no lo entiendo, me resulta imposible. Después de lo de mi padre, algunos de los malos momentos con antiguas amistades, la gente en general... después de todo eso, puedo decir sinceramente que jamás haría algo así, que nunca le haría a alguien a quien quiero lo que yo tuve que pasar. Nunca. ¡Tú dijiste, tú hiciste, yo sentí....! ¿Y el otro? ¿Y los demás? JODER. No. Basta. Estoy cansada de todo esto. Por dios, sólo ponte en el lugar del otro aunque sea un minuto... Estoy muy cansada, de todo.

martes, 17 de mayo de 2011

Lista de regalos

Actualización.

#Regalo número 17: colgante - cofre de los deseos.
Me lo ha regalado mi mami :)
Ya colgaré una foto cuando pueda.

Gracias.

Edgar Allan Poe

Annabel Lee

Fue hace muchos y muchos años,
en un reino junto al mar,
habitó una señorita a quien puedes conocer
por el nombre de Annabel Lee;
y esta señorita no vivía con otro pensamiento
que amar y ser amada por mí.

Yo era un niño y ella era una niña
en este reino junto al mar
pero nos amábamos con un amor que era más que amor
—yo y mi Annabel Lee—
con un amor que los ángeles súblimes del Paraíso
nos envidiaban a ella y a mí.

Y esa fue la razón que, hace muchos años,
en este reino junto al mar,
un viento partió de una oscura nube aquella noche
helando a mi Annabel Lee;
así que su noble parentela vinieron
y me la arrebataron,
para silenciarla en una tumba
en este reino junto al mar.

Lo ángeles, que no eran siquiera medio felices en el Paraíso,
nos cogieron envidia a ella y a mí:—
Sí!, esa fue la razón (como todos los hombres saben)
en este reino junto al mar)
que el viento salió de una nube, helando
y matando mi Annabel Lee.

Pero nuestro amor era más fuerte que el amor
de aquellos que eran mayores que nosotros—
de muchos más sabios que nosotros—
y ni los ángeles in el Paraíso encima
ni los demonios debajo del mar
separarán jamás mi alma del alma
de la hermosa Annabel Lee:—

Porque la luna no luce sin traérme sueños
de la hermosa Annabel Lee;
ni brilla una estrella sin que vea los ojos brillantes
de la hermosa Annabel Lee;
y así paso la noche acostado al lado
de mi querida, mi querida, mi vida, mi novia,
en su sepulcro junto al mar—
en su tumba a orillas del mar.

domingo, 15 de mayo de 2011

falso

Devuélveme mi alma y mis ojos para que pueda ver y sentir tu falsedad,
para que pueda reírme y gozar cuando te ahogues en tu angustia.
languidezco por aquél que no desea ser, o que como tú lo eres ahora,
falso será.

soneto

el amor no se deja engañar por las trampas del tiempo,
aunque los labios y mejillas rosadas de su curvada hoz lleguen...
el amor no se altera, con sus breves horas y semanas,
incluso lo resiste hasta el filo del juicio
si esto es falso y me lo demuestran,
nunca escribí y ningún hombre nunca amó.

Shakespeare.

demonios

teje que te teje, tendiendo su trampa,
cuando quieras irte de aquí nunca escapa,
dentro de tu casa sin que te des cuenta,
está tu enemigo hilando en su rueca.


sábado, 14 de mayo de 2011

monstruos internos

Saltar al abismo siempre tiene su punto interesante, genial. Caminar sobre la cuerda floja y que cada segundo pueda ser el último. Subir hasta lo más alto y dejarse caer, al vacío, sin pensar, ser libre aunque eso signifique el peor de los finales: la muerte. Todos hemos sentido alguna vez esa llamada del lado más oscuro de nuestro ser, una especie de voz que quiere arrastrarnos hacia todo lo malo, el odio, la ira, el riesgo, aunque quizá también la lujuria, el egoísmo, la soberbia… esa parte de nosotros que siempre escondemos, ese monstruo que nunca desaparece de nuestro interior, que en pequeños destellos surge algunas veces y corroe nuestra mente, cambia el curso de nuestra vida. ¿Hasta que punto controlas a tu monstruo y hasta que punto él te controla a ti?

palabras de Damien

Recorro el mundo buscando

la señal de tu alma,

tratando de comprender

el porqué de las cosas,

la verdad camuflada,

pero sin el espejo donde me miro

me es imposible hallarla,

la vida se desparrama,

sin tu reflejo no es nada.

apariencias

A veces dependemos o creemos tanto en las apariencias, de cánones, normas… que no nos damos cuenta de la pura verdad, que está justo ahí delante, justo enfrente de nosotros, al alcance de la mano… recuerda: no es oro todo lo que reluce.

byron

Cuando te nombran ante mí un toque lúgubre llega a mis oídos, y un estremecimiento me sacude, porque te quise tanto amor, quienes te conocen demasiado bien, más saben que yo te conocí, tantas y tantas veces me arrepentiré de ti, y tan hondamente, y jamás lo diré. Byron.

amores,

Ten compasión, piedad, amor, sí, amor, piadoso amor que me atormenta,

Amor de un solo pensamiento, inocente, que nunca se aparta

Amor puro sin máscaras, sin una sola mancha,

Quiero tenerte entero para que por fin seas todo, todo mío.

jueves, 12 de mayo de 2011

a menudo

Demasiado a menudo tengo la sensación de que las cosas no tienen demasiado sentido. Demasiado a menudo dudo, pregunto sin obtener respuesta, me preocupo. Demasiadas veces hay miedos que me impiden avanzar y progresar... pero también demasiado a menudo, encuentro oro entre el barro, conozco estrellas en un cielo nublado y consigo sonrisas en un mar de lágrimas. Demasiado a menudo no vemos más allá de nuestros pies por no pararnos el tiempo suficiente para darnos la oportunidad de conocer, preguntar y aprender. Demasiadas veces me preocupo por lo que no tengo, en lugar de sonreír por lo que ya conseguí. Ahora bien, por encima de todo, demasiado a menudo olvido las alegrías de la vida, los tesoros, las maravillas y sobretodo: olvido a las personas que hacen de mi existencia algo realmente increíble.

miércoles, 11 de mayo de 2011

Judas - Lady Gaga


Porque sinceramente: me encanta!

seamos sinceros

Sí, son las cinco menos cuarto de la mañana de un miércoles cualquiera en mi vida, debería estar durmiendo hace como cuatro horas y sigo aquí... viendo series, escribiendo entradas, pensando en mi vida... supongo que todo esto forma parte de mi, que de alguna manera u otra, esta pasión por la nocturnidad me hace ser quien soy. Algunos dicen que es uno de los males de los escritores: dormimos durante el día, nos relacionamos pocos y durante la noche sacamos ese manantial de sabiduría a relucir, no sé, yo creo que es demasiado compararme con los "escritores" si entendemos por escritor a alguien que realmente escribe literatura interesante; ahora si se refiere a gente chiflada que pasa horas y horas formando frases con palabras y letras, entonces lo soy.

No sé, tengo la necesidad de escribir en todo momento, siempre se me van ocurriendo cosas y más cosas, y alguna más por ahí quedará seguramente. Creo que lo necesito, que me hace ser quien soy, que me forma como persona. Alguien me dijo una vez que mis heridas me habían hecho así, y que por ello mismo mis pensamientos y relatos tenían una profundidad diferente a la de otros. El sufrir, llorar y aprender me ha hecho diferenciarme de los demás, ver el prisma desde otra perspectiva, supongo que tenía razón. Yo sólo sé que no puedo evadirme de mi vida, no puedo dejar atrás todo lo que viví, porque es lo que soy, sin mi pasado no habría llegado hasta aquí y no sería la misma, así que en todo caso, sólo puedo decir que para algo sirvió. Así soy, por lo que fui y por lo que viví, y a partir de esta persona crearé mi futuro.

Eso es lo que me lleva a mi siguiente dilema. Cuanto más cosas veo, pienso y discuto, más cuenta me doy de que aunque la universidad me gusta, los compañeros son geniales y el futuro que me espera tilda interesante, más ganas tengo de huir y vivir otra vida. Es complicado, pero siento que este mundo me queda grande, que tengo otro lugar que me está esperando pero que no tengo el valor para ir a por ello. Supongo que toda mi vida he estado haciendo lo que se esperaba de mí, lo que tocaba, siempre he sido una hija modelo, una buena estudiante, puntual, respetuosa, educada... ahora tengo ganas de volar, de correr, de gritar. Creo que el hecho de dejar el lastre de mi padre atrás ha abierto una nueva vía que me incita a escapar de este mundo pensado y decidido de antemano. Tengo la sensación de que podría aprender más de la vida en 1 año viajando, escuchando y fotografiando, que durante 20 años estudiando en una universidad. Tengo la sensación de que es como una jaula en la que todo está pactado y estamos siendo como zombies hacia un lugar a la deriva, sin sentido. Me siento presa de mí misma y mis decisiones. Mi parte racional no para de decirme que es lo que está estipulado en este mundo; para ser alguien tienes que aprovechar tu nota de corte y estudiar una carrera, acabarla, hacer un máster... pero mientras hago eso soy como feliz a medias; mi parte idealista me grita que por una vez tenga valor de romper las reglas y vivir mi vida, aunque supongo que mi parte realista me recuerda que no tengo dinero para vivir esa vida. En lo profundo de mi alma ahora lo que más me gustaría sería dejarlo todo, incluida mi casa, mis amigos, mi vida... absolutamente todo, y viajar primero a Italia y luego a Andalucía, allí me quedaría un tiempo en Lanjarón y en Granada, y posiblemente después me iría a Egipto, Siria y Argentina. Yo, mi portátil, muchos folios, un bolígrafo, mi diario y mi cámara. Creo que no necesitaría nada más que eso... pero la vida no siempre nos da la oportunidad de salir corriendo a hacer lo que realmente deseamos, porque vivir vale dinero y además hay reglas, y personas, y... un montón de problemas que sobrellevar. Además no quiero decepcionar a mi madre, ella no se merece una hija irresponsable que deje ir su futuro y se joda la vida, y yo supongo que tampoco me merezco serlo, pero... sinceramente a veces mataría por dejar de ser políticamente correcta, por una vez me encantaría ser totalmente egoísta, fugarme y no volver en 2 años, recorrer mundo, vivir mi vida, ser libre... y darme tiempo para echar de menos esta vida, querer volver, o definitivamente aceptar que esto no es lo mío y que sólo me obligo a seguir porque creo que es lo correcto, pero no lo que me hace feliz.

almas


Más de seis millones de almas y a veces sólo necesitas una...'

la vida es demasiado corta

La vida es demasiado corta como para vivir la siendo una mala persona. Es una pena que mucha gente no entienda este concepto, y se pase sus días jodiendo a los demás, haciendo daño y buscando nuevas formas de herir a los que nos importan. Pero supongo, que el mundo es así des del inicio de los tiempos y si no sucediera así, parecería que "falta algo".

¿Qué decir? ¿Qué frase filosófica o literaria usaría la excéntrica y rara Neus Cámara para poner en palabras una conclusión sobre dicho tema? Pues, sinceramente, Neus Cámara no sabe bien qué decir. Ni siquiera estoy segura si soy una buena persona, ni siquiera sé si puedo quejarme de algo, porque yo tampoco es que haya sido perfecta,... ¿qué digo? Sólo puedo decir que bueno, al menos yo siempre intento no hacer daño a los de más a consciencia, pero no sé si eso implica ser buena persona, sea como sea... ojalá todos pensáramos dos veces antes de hablar o actuar. Así no haríamos tantísimo daño a los que más nos quieren, pero como dije antes, eso sería demasiado utópico para ser real...

lunes, 9 de mayo de 2011

A veces siento...


A veces siento que sigo columpiándome sola mientras el tiempo pasa, la vida sigue, la gente cambia... y yo sólo siento el viento en mi cara, mientras sigo completamente sola en mi columpio.

Cada segon que passa...

Potser només son tonteries de nena petita que ha de crèixer, però sento que ho havia d'escriure a algun lloc per quedar-me tranquila. No ho sé, però després de celebrar el meu cumple amb els nous compis de la uni m'he adonat que el meu món canvia de mil maneres, però el meu cap sempre està igual. Jo no canvio o no sóc capaç de canviar, no estic segura del tot. Per una part, agraeixo amb el cor a la mà la nit que vam passar, els somriures, el bon rotllo, fins i tot el fet de venir... però per una altra part hi penso a consciència i una petita part de mí no para de pensar que no m'ho mereixo, que porto tota la vida esperant trobar un grup així, una sèrie de persones com aquestes, que m'entenen completament, que no em jutgen a cada passa, que em troben important a les seves vides, es preocupen per mi, em cuiden... i a part de sentir-me super afortunada, feliç i encantada, sento que no m'ho mereixo, que no sóc digne de haver trobat coses així, persones així. Ara que ho tinc tot, no em veig mereixedora del que he aconseguit. Massa bo per mi, massa proper a la felicitat per a ésser real. I quan més o penso, més idiota em sento, ¿qui pensaria una cosa així? Ho sé... sóc idiota, però no ho puc resistir.
Per una altra banda... ja ho vaig dir altra vegada, però sincerament, quan estic amb ells, sobretot envoltada amb les noies de la meva classe, que són fabuloses, em sento una merda... no perquè elles m'ho facin sentir, que no es així, ho dic perquè quan les miro i em veig, es com si elles fossin un 15 sobre 10 y jo un -5. Suposo que em falta autoestima o que soc subnormal, o que mon pare ha fet molt bé el seu treball i ara no sóc capaç de veure-hi més enllà... o no ho sé, potser és que realment no em mereixo tenir amistats com aquestes. No ho sé... finalment arribo a la conclusió que enlloc de disfrutar nits com aquestes, tan sincerament bones, jo només faig que pensar en subnormalitats com aquestes fent-me cada vegada més desgraciada, per això jo mateixa em nego la felicitat. Suposo que necessito temps, potser només temps.

domingo, 8 de mayo de 2011

No os merezco.

¿Soy una egoísta? ¿Soy una inmadura? Mi vida es un completo caos, y a cada paso que doy algo se descoloca para que nunca pueda estar todo bien... aunque lo único de lo que estoy segura, es que no merezco los amigos que tengo, ni la familia, ni a mi madre; pero doy gracias por tenerlos todos los días de mi vida.

Ignoramos a quien nos quiere,
queremos al que nos ignora.
Amamos a quien nos hiere
y herimos a quien nos ama.

Tan verdad como la vida misma... pero yo estoy un poco cansada de tantas heridas, creo que me estoy quedando sin lágrimas... ¿por qué? ¿por qué herimos tanto a los que más queremos?

SOBRE EL CONTENIDO

No se permite la reproducción total o parcial y en ningún soporte y para fines comerciales, de ninguno de los textos de esta página, sin que medie la autorización del autor. Los textos de esta página son para uso personal de su autor, y en caso de que terceros los utilizaran total o parcialmente en cualquier publicación venal (bien virtual o por cualquier otro medio presente o futuro) se citará siempre la autoría y la fuente original, creando si fuere posible, un vínculo a la misma.Todo el contenido literario de este blog, salvo indicación expresa que se haga, es propiedad de Neus Cámara Gutiérrez.2009.